Kamienne kule z Kostaryki. Kamienne kule z Kostaryki – monolityczne rzeźby w kształcie kul wykonane przez człowieka, odkryte na obszarze Kostaryki, o średnicy od kilku centymetrów do ponad dwóch metrów. Lokalnie są nazywane Las Bolas, co dosłownie oznacza Kule. Z kamiennych kręgów i kurhanów. Niektórzy twierdzą, że jest tu polskie Stonehange. Jak tu dotrzeć, co tu jest, zdjęcia. Co Goci robili na Kaszubach? Kamienne kręgi w Węsiorach, to tajemnicze, wzbudzające zainteresowanie miejsce w środku lasu. Pamięta Gotów i Gepidów, którzy w I-III wieku przybyli tu południa z obecnej Szwecji. Na pustyni Rub’ al Khali, położonej w Dhofar, zespół dokonał znaczącego odkrycia kamiennych toporów datowanych na okres migracji Homo erectus z Afryki, który miał miejsce między 300 000 a 1,3 mln lat temu. To odkrycie podkreśla naturalny korytarz migracyjny, który Półwysep Arabski prowadził z Afryki do Eurazji. Teorię tę oparł na identyfikacji kultu kamiennego grzyba, który pojawił się na wyżynach gwatemalskich i pacyficznym obszarze przybrzeżnym około 1000 p.n.e. wraz z kultem trofeum głowy, związanym z ludzką ofiarą i mezoamerykańską grą w piłkę. Teorię tę wsparł solidnym zbiorem dowodów archeologicznych i historycznych. Neple to wieś oddalona ok. 40km od Białej Podlaskiej. Stojąca tam baba jest datowana na XV wiek. Wykuto ją na kształt krzyża. Istnieje legenda mówiąca, że baba to tak naprawdę dziewczyna, która chciała wziąć ślub wbrew woli rodziny i została przez nią przeklęta. Została zmieniona w kamień, podczas podróży do kościoła. Wyspa Kokosowa. Wyspa Kokosowa leży w odległości około 550 km na południowy zachód od wybrzeży Kostaryki. Obok Malpelo i Galapagos to jedno z najlepszych miejsc na świecie do nurkowania z dużymi stworzeniami morskimi. Podwodny świat korali nie jest może zbyt bogaty, za to nic nie zastąpi spotkań z różnymi gatunkami rekinów i . Zagadkowe kamienne kule z Kostaryki OD NASZEGO KORESPONDENTA W KOSTARYCE COFNIJMY się w czasie o szesnaście stuleci. Rdzenni mieszkańcy dzisiejszej południowo-zachodniej Kostaryki wyciosali z litego kamienia kule, których średnica waha się od zaledwie dziesięciu centymetrów do blisko dwóch i pół metra. Podziwiającym ich idealną kulistość cisną się na usta pytania: Jak powstały? Jakiemu celowi służyły? Kamienne kule znaleziono w kilku innych krajach — między innymi w Chile, Meksyku i USA. Lecz kostarykańskie bryły z granitu są wyjątkowe; ich na ogół doskonale kulisty kształt i wygładzona powierzchnia to świadectwo zadziwiającego kunsztu. Często znajduje się je w zestawach po 20 lub więcej. Co szczególnie ciekawe, bywają tak ułożone, że tworzą figury geometryczne — na przykład trójkąty, prostokąty albo linie proste — wskazujące niekiedy północny biegun magnetyczny Ziemi. Kilka kul znaleziono w delcie rzeki Diquis, inne na południu, niedaleko miast Palmar Sur, Buenos Aires, Golfito, jak również na północy prowincji Guanacaste oraz w dolinie znajdującej się w jej centrum. Określenie ich wieku znacznie ułatwiły wydobyte wraz z nimi różne inne wyroby. Archeolodzy przypuszczają, że niektóre z zagadkowych kamieni powstały już około 400 roku Najwięcej kul pochodzi z okresu między rokiem 800 a 1200. Na część z nich natrafiono w pobliżu domniemanych zabudowań mieszkalnych lub nieopodal grobów. W ciągu wieków sporo kul zniszczyli ludzie spodziewający się znaleźć w nich ukryte kosztowności. Ale mimo to w katalogu Muzeum Narodowego Kostaryki figuruje aż 130 kamiennych kul. Istnieje też sporo innych, nie ujętych w katalogu. Trudno je policzyć, gdyż niejedną zabrano z pierwotnego miejsca i umieszczono dla ozdoby w obrębie własności prywatnych, na przykład w ogrodzie czy kościele. Z pewnością wiele kul znajduje się jeszcze pod ziemią lub w dżunglach. Jak je kształtowano? To prawdziwa zagadka. Wydaje się, że osiągnięcie takiej precyzji nie było możliwe bez obróbki mechanicznej. Wysokich kwalifikacji ich twórców dowodzą liczne inne rzeźby z tamtego okresu. Ponadto wyroby złotnicze, które powstały około 800 roku poświadczają, że już wtedy miejscowi rzemieślnicy znali tajniki obróbki cieplnej z zastosowaniem wysokich temperatur. Jedna z teorii zakłada, że kształtowanie kul polegało na rozgrzewaniu kamienia do wysokiej temperatury, a następnie ochładzaniu go w celu pozbycia się zewnętrznych warstw. Na koniec być może polerowano bryły piaskiem lub skórą. Zdaniem pewnej uczonej większe kule „stanowią dzieło najlepszych kamieniarzy i są tak idealnie okrągłe, że pomiary średnic za pomocą taśmy mierniczej czy pionu nie wykazują żadnych odchyleń”. Ta precyzja jest świadectwem wiedzy matematycznej i wysokiego poziomu techniki rzeźbienia w kamieniu, dowodzi też używania przez autochtonów jakichś narzędzi. Ale ponieważ prawdopodobnie nie znali oni pisma, brakuje zapisków wyjaśniających stosowane przez nich metody obróbki. Większość kul powstała z odmiany granitu, której najbliższe złoża znajdują się w górach, w odległości 40 — 50 kilometrów od delty rzeki Diquis. W jaki sposób kamieniarze transportowali tak ciężkie głazy? Jeśli kule ciosano w kamieniołomach, trzeba było potem dopilnować, by po drodze nie uległy uszkodzeniu. Czy potrafimy sobie wyobrazić, jak trudnym zadaniem było przemieszczanie czegoś tak ciężkiego na znaczną odległość bez współczesnego sprzętu? A ile właściwie ważą owe kule? Niektóre ponad 16 ton! Jeśli bloki granitu sprowadzano z kamieniołomu przed przystąpieniem do rzeźbienia, to warto pamiętać, że do sporządzenia kuli o średnicy 2,4 metra potrzebny był sześcian o boku 2,7 metra i wadze 24 ton! Przemieszczenie takich kolosów zapewne wymagało zbudowania szerokiej, równej drogi przez gęstą dżunglę. Niełatwe przedsięwzięcie! Inne kule są wyciosane z wapienia muszlowcowo-koralowego, który występuje na wybrzeżu, niedaleko ujścia rzeki Diquis. Nasuwa się przypuszczenie, że materiał ten transportowano rzeką — jakieś 50 kilometrów pod prąd. Pewną liczbę kul znaleziono na Caño, wyspie Oceanu Spokojnego, odległej około 20 kilometrów od brzegu. Nikt nie wie dokładnie, jakiemu celowi służyły te okrągłe kamienie. Może oznaczano nimi wioski albo domy naczelników plemion, stosownie do rangi lub pozycji w hierarchii społecznej. Mogły też być symbolami religijnymi bądź obrzędowymi. Niewykluczone, że dalsze badania archeologiczne pozwolą kiedyś rozwikłać zagadkę kamiennych kul z Kostaryki. [Mapa na stronach 22, 23] [Patrz publikacja] Kostaryka [Prawa własności] Mountain High Maps® Copyright © 1997 Digital Wisdom, Inc. [Ilustracja na stronie 23] Wielkość kuli unaocznia stojąca za nią lokomotywa [Prawa własności] Za uprzejmą zgodą Muzeum Narodowego Kostaryki [Ilustracje na stronie 24] Kolekcja kul na terenie Muzeum Narodowego Kostaryki Największa ze znalezionych dotąd kul — o średnicy 2,6 metra [Prawa własności] Za uprzejmą zgodą Muzeum Narodowego Kostaryki Str. głównakamienne kule z Kostaryki kamienne kule z Kostaryki STAROŻYTNY ŚWIAT KAMIENNE KULE Z KOSTARYKI – KOSMICZNE BOULE? Kamienne kule z Kostaryki odnaleziono w latach 30. ubiegłego wieku w dżungli. Prawie 300 idealnie okrągłych kamiennych kul różniących się wielkością, mających nawet kilka metrów średnicy i ważących nawet kilkanaście ton do dziś intryguje świat [Zobacz więcej] Ogromne, kamienne kule Diquísa pojawiające się na placach w Kostaryce mogą być postrzegane jako zwykły trend w kształtowaniu krajobrazu, ale w rzeczywistości zaokrąglone kamienie są tajemniczymi artefaktami, które zostały stworzone wiele wieków temu, i to z nieznanych przyczyn. W latach 30-tych XX wieku pracownicy United Fruit Company, zajmujący się oczyszczaniem ziemi w dolinie Diquís w Kostaryce, rozpoczęli wydobywanie dużej liczby prawie idealnie okrągłych kamiennych kul. Największy z tych najwyraźniej sztucznych głazów ma ponad dwa metry średnicy i waży ponad 16 ton. Nikt nie jest pewien, kiedy i jak zostały wykonane, ani z jakiego powodu, ale, zdaniem archeologa z Uniwersytetu Kansas, Johna Hoopsa: "Kamienne kule Diquís na Kostaryce najprawdopodobniej powstały przez zredukowanie okrągłych głazów do kulistego kształtu poprzez połączenie kontrolowanego pękania i kłócia. ”Prawdopodobnie były one wynikiem wymarłej cywilizacji ludzi, która istniała na obszarze Kostaryki między 700 a 1530 rokiem naszej ery. Obecnie praktycznie wszystkie kule zostały zabrane z ich pierwotnych lokalizacji. Wiele z nich to cenne ozdoby trawników w całej Kostaryce. Kolekcja sześciu znajduje się teraz na dziedzińcu Muzeum Narodowego Kostaryki w San Jose. Źródła Okrągłe Głazy Diquís na Kostaryce. Darmowe zdjęcie miejsca Kamienne Kule Diquís. Kamienne Kule Diquís, Kostaryka. Darmowe zdjęcie miejsca Kamienne Kule Diquís. Kamienne Kule Diquís na Kostaryce. Darmowe zdjęcie miejsca Kamienne Kule Diquís. Okrągłe Głazy Diquís, Kostaryka. Darmowe zdjęcie miejsca Kamienne Kule Diquís. Dodaj zdjęcia Adres Unnamed RoadPalmar SurKostaryka Prekolumbijskie osady wodzowskie z kamiennymi kulami ludu Dequis[a] Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO Kamienna kula z Kostaryki Państwo Kostaryka Typ kulturowy Spełniane kryterium III Numer ref. 1453 Region[b] Ameryka Łacińska i Karaiby Historia wpisania na listę Wpisanie na listę 2014na 38. sesji Położenie na mapie Kostaryki 8°54′41″N 83°28′39″W/8,911389 -83,477500 Multimedia w Wikimedia Commons ↑ Oficjalna nazwa wpisana na listę UNESCO ↑ Oficjalny podział dokonany przez UNESCO Kamienne kule z Kostaryki – monolityczne rzeźby w kształcie kul wykonane przez człowieka, odkryte na obszarze Kostaryki, o średnicy od kilku centymetrów do ponad dwóch metrów (największa znaleziona ma 2,4 m średnicy i waży ok. 16 ton). Lokalnie są nazywane Las Bolas, co dosłownie oznacza Kule[1]. W 2014 wraz z prekolumbijskimi osadami wodzowskimi kamienne kule wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO[2][3]. Pochodzenie[edytuj | edytuj kod] Kule znajdowano obok przedmiotów datowanych od 200 roku do 800 roku Podczas innych prac archeologicznych obok kul odnajdywano złote ozdoby typowe dla okresu ok. 1000 roku Jeszcze inne przedmioty znalezione w innym miejscu wraz z kulami wskazywały na XVI stulecie. W związku z tym można stwierdzić, że kule były wytwarzane w przedziale czasowym wynoszącym 1800 lat, prawdopodobnie przez rdzennych mieszkańców Kostaryki posługujących się językiem czibczańskim. Lud ten żył w odosobnieniu w siedliskach nieprzekraczających 2000 mieszkańców, zajmując się głównie uprawą fasoli, kukurydzy, manioku, papai, ananasów, dyń, awokado, kakao[4]. Odkrycie[edytuj | edytuj kod] Pierwsze zapiski o kamiennych kulach sięgają XIX w., jednak dopiero ich masowe odkrycia podczas prac rolniczych na plantacjach bananów w latach 30. przez United Fruit Company wzbudziły zainteresowanie archeologów[3]. Odkrycie to spowodowało między innymi, że wiele z nich zostało przeniesionych z pierwotnych miejsc położenia (np. do ogródków w celach ozdobnych), a część została zniszczona. Obecnie można je znaleźć rozproszone w całej Kostaryce. Dwie z nich znajdują się w Muzeum National Geographic w Waszyngtonie oraz w Muzeum Archeologii i Etnografii na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge[5]. Pierwotnie kule można było znaleźć w takich rejonach, jak delta rzeki Diquís w pobliżu miast Palmar Sur i Palmar Norte oraz na Isla del Caño[4]. Często towarzyszyły im inne znaleziska archeologiczne, takie jak chodniki wykonane z otoczaków rzecznych, całe lub rozbite naczynia ceramiczne, ozdoby itp. Samuel Lothrop w swojej publikacji (1963) podaje informację o zarejestrowaniu 186 tych obiektów, aktualnie ich liczbę szacuje się na około 300[4]. Od 1970 władze samorządowe chronią kamienne kule oraz ich lokalizacje[6]. Kamienne kule jako ozdoba trawnika Wykonanie[edytuj | edytuj kod] W większości zostały wykonane z granodiorytu – kwaśnej skały magmowej. Same rzeźby powstawały najpewniej przez redukcję różnej wielkości otoczaków, kamieni i głazów do formy kulistej. Ustalono, że granodioryt w wyniku nagłych zmian temperatury łuszczy się, stąd np. poprzez rozgrzewanie gorącymi węglami i schładzanie wodą oraz odpowiednią obróbkę mechaniczną można było uzyskać kuliste kształty. Na koniec były szlifowane i polerowane. W wyniku dokonanych pomiarów kul o średnicach od około 0,6 m do 0,9 m wykryto rozbieżności w średnicy wahające się od 2,5 cm do 5,1 cm, w związku z czym należy odrzucić twierdzenie, że są idealnie kuliste[4]. Kamienne kule w parku nieopodal lotniska w Palmar Sur Mity i fakty[edytuj | edytuj kod] Wokół kamiennych kul narodziło się wiele mitów wynikających z ich pozornej doskonałości, usytuowania, w jakim je odnaleziono (wiele było ułożonych w linie, figury geometryczne, a inne były częściowo zakopane w ziemi) oraz ich struktury (niektóre są z głębokimi bruzdami). Niektóre opowieści mówią o schowanym wewnątrz kul złocie (wskutek czego wiele zniszczono). Podobnym opowieściom sprzyja fakt, że kamienne kule stanowią swojego rodzaju tajemnicę archeologiczną, gdyż w wyniku hiszpańskiej kolonizacji zaprzestano ich wytwarzania, a rdzenna ludność nie zostawiła po sobie żadnych jednoznacznych dowodów potwierdzających słuszność jakiejkolwiek teorii dotyczącej ich przeznaczenia[4]. Niemniej według archeologów prawdopodobnie mogły one służyć jako świadectwo rangi w lokalnym społeczeństwie lub być rodzajem kalendarza do planowania upraw[7]. Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ Las Bolas de Costa Rica. [dostęp 2015-06-30]. ↑ Precolumbian Chiefdom Settlements with Stone Spheres of the Diquís (ang.). [dostęp 2015-06-29]. ↑ a b University of Kansas 2010 ↓. ↑ a b c d e Hoopes 2001 ↓. ↑ Ball of Mystery (ang.). [dostęp 2015-06-29]. ↑ Esferas de piedra de Costa Rica (hiszp.). [dostęp 2015-06-29]. ↑ Tierra de esferas (hiszp.). [dostęp 2015-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. Bibliografia[edytuj | edytuj kod] John Hoopes, The Stone Spheres of Costa Rica, 2001 [dostęp 2015-06-29] (ang.). University of Kansas: University of Kansas researcher investigates mysterious stone spheres in Costa Rica (ang.). EurekAlert! Science News, 2010-03-22. [dostęp 2017-05-22]. Bośnia kryje wiele tajemnic. Znajdują się tam nie tylko domniemane piramidy, lecz odnaleźć też można także wiele tajemniczych kamiennych kul, podobnych do tych, jakie występują w Kostaryce. Tajemnicze twory o nieznanym pochodzeniu pozostają prawdziwym wyzwaniem dla nauki. Jak na razie nikt nie potrafił wyjaśnić pochodzenia ani celu istnienia kamiennych kul. Czy odkrycie podobnych tworów w Bośni może jakoś pomoc w rozwikłaniu zagadki? __________________________ Philip Coppens Starożytne tajemnice bywają jak nieszczęścia – czasem pojawiają się w parach. Toteż wkrótce po tym, jak w Bośni odkryto domniemaną Dolinę Piramid, znaleziono także inne miejsce, w którym znajdowały się enigmatyczne kamienne kule. Choć uwaga większości skupiła się na budowlach z Visoko, kule nie są wcale mniej interesujące. Należy na początku zauważyć jednak, że kule występują nie tylko na Bałkanach. Pierwsza „tajemnicza” kolekcja kamiennych kul odkryta została w delcie rzeki Diquis w Kostaryce w latach 30-tych XX wieku. Największe z obiektów mierzyły do m. średnicy. Choć odnaleziono ich od tego czasu setki, nikt nie był niestety w stanie wyjaśnić jak powstały, ani jakie mogły mieć znaczenie. W Bośni największa koncentracja kamiennych kul występuje niedaleko miasta Zavidovici, leżącego na północny-zachód od Doliny Piramid (Visoko) i około 100 km od stolicy kraju – Sarajewa. Jedna z kul została przeniesiona na plac jednego z miast w regionie, gdzie zrobiono z niej fontannę. Najwięcej kul znajduje się w Grabie, leżącym w bezpośrednim sąsiedztwie Zavidovici. W niegłębokiej dolinie na obrzeżach wioski znajdują się dziesiątki z nich. Część jest uszkodzona. Jak na razie odnaleziono tam 15 nietkniętych i 20 rozpołowionych kul. Ich wymiary różnią się od 5 cm do 2 metrów. Każda jest wypolerowana i choć uważa się, że są naturalnego pochodzenia, wyglądają na wycięte, obrobione i wypolerowane. Znajdujące się w ich pobliżu kamienie tego samego typu, choć oczywiście nie ruszane ręką człowieka wykazują właściwości bardzo korzystne do ich obróbki, w tym homogeniczne wnętrze, co oznacza, że każda osoba zabierająca się za obróbkę takiego kamienia nie spotka na swej drodze niemiłych przeciwności. Wiele z kamiennych bośniackich kul wykonanych jest z granodiorytu. W Teocaku na północnym-wschodzie Bośni znajduje się 8 kul wykonanych z granitu. Choć istnieją wątpliwości co do tego, czy kul z Zavidovici nie stworzyła przypadkiem natura, te z Teocaku musiały być wykonane ludzką ręką, gdyż natura nie tworzy podobnych kształtów w granicie. Jeśli tak jest, pojawia się możliwość, że i kule z okolic pierwszej miejscowości mogły być wykonane przez ludzi, co potwierdził swą opinią egiptolog dr Aly Barakat. Ale kamienne kule znajdują się także w osadzie Ponikve niedaleko Vares. Jeden z tamtejszych kamieni waży ok. 4 ton. We wsi Ziokuce niedaleko miasta Kakanj odnaleźć można kilka kul, które znajdują się niedaleko kamiennych megalitów, jakie wedle wierzeń miejscowych mają moc uzdrawiającą. Możemy wyliczać dalej. W bibliotece klasztoru Franciszkanów w Kraljevej Sutjeskiej niedaleko Kakanja znajduje się inna mniejsza kamienna kula. Kamienną kulę odkryli również kilka lat temu pracownicy fabryki z Visoko. Jasne jest jednak, że „stolicą” kul jest Grab, w którym natrafić można na kilka legend związanych z kamieniami. Mogą one po części pozwolić odpowiedzieć na związane z nimi pytania. Jedna z legend mówi, że w 1936 roku przyszła powódź. Dzień był ciemny jak noc i padało tak mocno, że rzeki wyszły ze swych koryt. Mówi się, że to właśnie to zdarzenie spowodowało pojawienie się kul, co sugeruje jednocześnie, że znajdowały się kiedyś znacznie wyżej. Widząc kule umieszczone dziś wewnątrz małego potoku dojść można do wniosku, że w legendzie zawiera się część prawdy. Jednakże druga z legend, oparta bardziej na intuicyjnych przypuszczeniach, mówi o gościach weselnych, którzy zmienili się w kamienne kule. Nie jest ona zbyt prawdopodobna, choć przypomina legendy z innych miejsc, np. francuskiego Carnac, gdzie megality miały być zmienionymi w kamień ludźmi. Zatem jeśli Bośnia nie dostarcza wyjaśnień odnośnie kamiennych kul, w poszukiwaniu wyjaśnień zwróćmy się w inną stronę. David Hatcher-Childress, amerykański pisarz, nazwał podobne obiekty kulkami bogów, odnosząc się w szczególności do kamieni z Kostaryki. Pierwsze naukowe badania nad nimi przeprowadzono wkrótce po ich odkryciu. Doris Stone – córka pracownika United Fruit Co. opublikowała swój raport w piśmie „American Antiquity”. Zwrócił on uwagę Samuela Lothropa z Muzeum Peabody przy Harvard University. Przybył on w 1948 roku do Kostaryki odnajdując więcej podobnych kul i przeprowadzając na miejscu ich znalezienia wykopaliska, aby móc ustalić ich pochodzenie. Większość z odkrytych przez niego kamieni mierzyła m. średnicy. Jedna z nich została przeniesiona przed budynek w San Jose. Lothrop opublikował ostatecznie swe wniosku w „Archaeology of the Diquís Delta, Costa Rica” w 1963 roku, jednak ich cel, jak i sposób powstania nigdy nie zostały bliżej wyjaśnione. Większość autorów opisuje jedynie ten fenomen, ale nie mierzy się z tajemnicą, nie będąc w stanie dostarczyć dalszych wniosków. Zatem kamienne kule nie są rzadkim zjawiskiem. Podobnie jak w Bośni tak i w Kostaryce ich występowanie nie ogranicza się do jednego miejsca. Odkrywano je w różnych rejonach, w tym na Isla del Cano, a także w Papagayo na Półwyspie Nicoya – 300 km na północ od ujścia Diquis. Poza Bałkanami i Ameryką Środkową, podobne kamienie znajdowano także na Wyspie Wielkanocnej, w Peru oraz w Meksyku. Kamienna kula z Wyspy Wielkanocnej znajduje się w jej północnej część. Okrągły głaz wedle podań używany był przez „panów” wyspy do skupiania swych mentalnych sił, które niczym swego rodzaju soczewka sprawiały, że słynne posągi lewitowały i „chodziły” po wyspie. Oczywiście jest to wysoce fantastyczne założenie. Jeśli podobne rozwiązanie odniesiemy do Bośni i jej kul, nie będzie ono miało większego sensu. Podobnie w Kostaryce, gdzie uważa się, że kamienie zostały wyciosane w kamieniołomie odległym o 48 km. Zwraca to jednak uwagę na to, jaki trud w ich wykonanie musieli włożyć domniemani twórcy. Niemały kłopot sprawiać musiał transport, przy czym miejsce ich przeznaczenia miało zapewne charakter święty. Poszukiwano także specjalnego rodzaju kamienia, gdyż w przeciwnym wypadku użyte zostałyby inne miejscowe materiały. Większość kostarykańskich kul powstała z kamienia zwanego gabbro, przypominającego granit, z którego powstały bośniackie kule. Lothrop i inni sugerowali, że kamienie zostały wyciosane z naturalnych bloków, potem zaś polerowane przy pomocy mniejszych kamieni, mokrego piasku i innych ściernych materiałów, które nadały im połysk. Zauważono także, że po podgrzaniu granodiorytu a następnie jego szybkim ochłodzeniu, cienka warstwa kamienia odpada w postaci płatków. Być może technikę tą wykorzystywano przy nadawaniu kamieniom okrągłego kształtu. Ale interesujący jest nie tylko fakt istnienia, ale także dalszego polerowania kamieni z Bośni i Kostaryki. W Ameryce Środkowej kamienie często umieszczano grupowo – w prostych lub zakrzywionych liniach, być może podobnie jak w przypadku megalitów z Zachodniej Europy. Podobieństwa odnoszą się także do Zavidovici i innych miejsc w Bośni, gdzie kamienie również występują grupowo. Zatem mimo tak interesujących korelacji, jak na razie nie dostarczono wielu odpowiedzi, co do kostarykańskich kamieni. Znajdowano je jednak nad grobami, lecz mimo to ich przeznaczenie pozostaje nieznane. Jeśli miały one pewne związki z ceremonią pochówku, należy przypomnieć sobie historie o martwych gościach weselnych, która łączy się z kulami z Bośni. Mimo odkrycia w Bośni rzekomych piramid, nie istnieje związek między nimi a kulami, za wyjątkiem jednego znaleziska, które zdaje się potwierdzać regułę. Odnajdywano je w wielu miejscach i wniosek, do jakiego można dojść wskazuje, że znajdowały się one w zasięgu kultury Vinca. Trudno jednak powiedzieć, czy są one jej tworem, bowiem nie istnieją metody pozwalające określić ich wiek. Podobne trudności zachodzą w związku z kulami z Kostaryki, choć uważa się, że powstały między rokiem 200 a XV stuleciem naszej ery. Ostatecznie w Zavidovici nie odnaleziono jak dotąd większych ruin, czy zaginionego miasta. To samo odnosi się to Kostaryki, gdzie kule nie oznaczają widocznych związków z cywilizacją. Być może kamienne kule oznaczały oddziaływanie na pewne cechy krajobrazu – jedyny wpływ człowieka na coś, co uważane było za miejsce święte? To oczywiście czyste spekulacje. Tajemnica kamiennych kul nie polega na odnalezieniu odpowiedzi na to, kto wykonał te kule, lub jak to zrobił. Wiadomo, że używając technologii z epoki kamienia, możliwe było ich wycięcie i jak ukazują nam przykłady z Bośni i Kostaryki, położenie dużego nacisku na szczegóły wykończenia. Prawdziwą tajemnicą pozostaje to, czemu służyły i co miały oznaczać. Ponieważ znajdowano je w okolicach rzek, były być może ozdobnikami związanymi z ich kultem. Ponadto pojawia się pytanie, dlaczego tworzyły je różne, nie mające ze sobą nic wspólnego cywilizacje. Jedno z wyjaśnień dotyczy ich kształtu. Czy kula nie symbolizuje jaja związanego w pewien sposób z narodzinami lub odradzaniem się? Jeśli tak, może mieć to pewne znaczenie z rytuałami pogrzebowymi, lecz nie ma większych powodów ani dowodów, aby tworzyć podobne wnioski. W ten sposób, nie wiedząc czym są kule, stoimy przed prawdziwą starożytną tajemnicą. ________________________ INFRA Autor: Philip Coppens Źródło:

tajemnicze kamienne kule z kostaryki